تنگی نفست را، نینداز گردن آلودگی، دلت را ببین، کجا گیر کرده… * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * نه سیب ، نه گندمم است بین من و تــوو معرفت گمم است بین من و تــوو این عشق کــه دیگران از او می گوینــد یک سوء تفاهمم است بین من و تـــوو .! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * شبا فکر و خیال تو چرا خوابم نمی گیره نه تنها لحظه هام حتی تموم خونه دلگیره حالا که شب به شب رفت و توام تنهایی سر کردی توی تنهایی می پوسم نمی ذارم که برگردی * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * در يک روز خزان پاييزي پرستويي را در حال مهاجرت ديدم به او گفتم: چون به دياريارم ميروي به او بگو دوستش دارم ومنتظرش مي مانم. بهار سال بعد پرستو نفس نفس زنان آمد و گفت: دوستش بدار ولي منتظرش نمان * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * کوچک باش و عاشق … که عشق ، خود میداند آئین بزرگ کردنت را یعنی تو بادکنکی و عشق مثله تلمبه * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ممنون که نمی پرسی: حالت چطور است؟ تا مجبور نشوم.. دروغ بگویم که خوبم.!! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * درون سیــــنه ام صد آرزو مرد گل صد آرزو نشکفته پژمرد دلم بی روی او دریای درد است همین دریا مرا در خود فرو برد * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * اگر ماه بودی به صد ناز شاید شبی بر لب بام من مینشستی وگر سنگ بودی به هر جا که بودم مرا میشکستی مرا می شکستی * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * کجای قصه خوابیدی که من تو گریه بیدارم که هر شب هرم دستاتو به آغوشم بدهکارم * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ای آنکه به جز تو هوایی به سرم نیست جز یاد عزیزت کسی در نظرم نیست جز یاد عزیزت کسی همسفرم نیست مرا یاد دگر نیست * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * گوشی رو بردار تا بگم دلم بازم تنگه برات! بذار هوای خونه مون، تازه شه از رنگ صدات! یه تلفن گریه دارم! یه عالمه حرف حساب! خودت بگو که این سوال، تا کی می مونه بی جواب؟ * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * شادم که هم چو شاخه خشکی باز در شعله های قهر تو می سوزم گویی هنوز ان تن تب دارم کز افتاب شهر تو می سوزم * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * و کلمه به کلمه حرفهای من گامم های بلنــد مردیست .. کــه واژه های غرورمم راا لگــد کرده است.!. * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * دوستت دارم شاهدی ندارم جز کوچه پس کوچه های خلوتِ دل! * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * جنگِ بینِ من و تو خیلی وقتِ پیش باید به پایان می رسید اگر چشمانت آتش بیارِ معرکه نمی شدند * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * اشک هایی نریخته دارم و تو آن اندوه، آن سوگ عظیم باش که نهفته ترینِ بغض ها را می ترکاند… * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * می گویند سرنوشت آدم به نامش بسته است کاش مادرم مرا تو می نامید * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * با تو زمستان هم لحظه ها شکوفه می زنند انگار که هر ثانیه آغاز بهاری است برای رسیدن به ” تو “ * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * تمام واژه ها را کنار گذاشتی و من هنوز پی لحظه ای می گردم که قفل لبانت تاب کلمات را ندارد… * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * پیچک نگاهم دزدانه تا پشت پنجره ی اتاق تو بالا آمده به کجا خیره شده ای! باران که بگیرد تمام پنجره پر از پیچک خواهد بود. * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * از تو به عشق رسیده ام به سان مسافری که ناگهان به مقصد می رسد من تو را به کسی هدیه می دهم که از من عاشق تر باشد و از من برای تو مهربان تر. من تو را به کسی هدیه می دهم که صدای تو را از دور، در خشم، در مهربانی، در دلتنگی، در خستگی، در هزار همهمه ی دنیا، یکه و تنها بشناسد. من تو را به کسی هدیه می دهم که راز معصومیت گل مریم و تمام سخاوت های عاشقانه این دل معصوم دریایی را بداند؛ و ترنم دلپذیر هر آهنگ، هر نجوای کوچک، برایش یک خاطره باشد. او باید از نگاه سبز تو تشخیص بدهد که امروز هوای دلت آفتابی است؛ یا آن دلی که من برایش می میرم، سرد و بارانی است. در يک روز خزان پاييزي پرستويي را در حال مهاجرت ديدم به او گفتم: چون به دياريارم ميروي به او بگو دوستش دارم ومنتظرش مي مانم. بهار سال بعد پرستو نفس نفس زنان آمد و گفت: دوستش بدار ولي منتظرش نمان

نوشته شده در جمعه 14 بهمن1390ساعت 16:55 توسط فرشته|